Anne Şiirleri - Ünlü anne şiirleri - annelere şiirler

Anne Şiirleri - Ünlü anne şiirleri - annelere şiirler

Canım Anneme


Gün doğumuyla oynaşırken gözlerim
Düştün aklıma Anne.
Ufka kanat çırpan kuşlar-
Sen oluyordun-
Kanatlarınla okşuyordun yanaklarımı.

Ne zaman adını ansam
Hüzün yüklü yağmurlar esip geçiyor
Yamaçlarından gözlerimin

Oysa ben Gülüşlerinin sıcaklığını ararım
Günün ilk ışığında

Bakışların bir gök kuşağı gibi geçer-
Yüreğimin ortasından
Ve ardından başlar gözlerimin bulutları–
Yağmur dökmeye.

Yine sensizliğe dökülür
Ağır aksak yağmurlarla bastırılan özlem

Dağlarımın karanfil ve leylak kokuları
Yanık yağ kokularına bırakıyor iken yerini.
Usulca yayılıp dağılır günün içine hasretin

Bedenim, ağır hasar görmüş /batık gemi misali
Düşer sanayinin paslı kollarına-
İşte o an
Nasılda özlerim başımı göksüne dayayıp
Öylece orada seni koklayarak kalmayı

Yüreğimin çocuk yanı hüzünlü anne
Ne zaman aklıma düşsen-
Dokunduğum her şey sen oluyorsun
İçimde delice çırpınan bir minik serce
Yırtıyor kendini eteklerinde hasret dağlarının
Canım annem

Sensizliği bölüşen gecelerde
Karadeniz oluyor hasretin başlıyor
Kıyılarına çarpmaya yüreğimin.
Kaç zamandır
Örse yatırdım içimdeki sızıları
Yüreğime inen her balyoz
Seni döküyordu gözlerimden
Canım annem.

Günün yorgunluğuna aldırmam anne.
İş dönüşü her şeyi unutan çocuklara dönüyorum
İçimdeki sızı yarım kalmış bir şiirden
Ben hep yorgun düşerdim seni özlemekten.

Ve hala sensiz
Anahtar deliğinde bıraktığım
Çocukluğum yetim.
Bir bilsen anneciğim bir bilsen
Seni nasıl özledim.,


Abdullah Oral​

Anne,
Anneciğim
Yine kağıdım ve kalemim elimde
Yine bişeyler yazıyorum gece vaktinde...

Hani hep gece saat 11´ lerde odama, kontrole gelirdin,
Uyudummu uyumadımmı diye bakardın,
Elimde kağıtla kalemi görünce
Nasılda kızardın...

Sağ yanımda ders kitaplarım
Sol yanımdada şiirlerim olurdu…
Sessizce odama girmen
Ne de güzel olurdu,
Hep sert olmak isterdin bana
Ama olamazdın anne,
Sert halinde bile şevkat gizliydi
„Şiir yazmada, dersine çalış“ diye bağırışların
Yüzümü adeta okşar gibiydi…

„Yarın sabah okula ben değil, sen gideceksin“ derdin.
„Bu kez seni babana gerçekten şikayet edeceğim“ diye yemin ederdin...

Canım annem,
Kaç yıl geçti aradan,
Beni babama hala şikayet etmedin…

Şimdi, ne o küçük odam,
Ne o gizli tuttuğum şiirlerim
Nede beni geceleri kontrol eden sen varsın yanımda…

Şimdi büyük bir evim,
Sevdiğim bir eşim
Kitaplığımda saklamadığım şiirlerim
Ve seni özleyen yüreğim var anne...

Yoksa
Yoksa ben
Ben büyüdümmü anne…


“Şiir yazacağına, yemek pişirmeyi öğren” deyişlerin
“Kız çıkta odandan bir işin ucundan tut” diye seslenişlerin
Hala kulağımda anne,

Hala şiir yazıyorum,
Yemek pişirmesinide öğrendim anne
Evin bütün işlerinide yalnız ben görüyorum,
ilk önce işlerimi yapıp
Sonra şiir yazıyorum,
Tıpkı senin istediğin gibi anne...

Yoksa
Yoksa ben
Ben büyüdümmü anne...

Yüzünü kara çıkarmadım
Okudum, çok şükür,
Bir mesleğim var
Ama şiirlerden hala vazgeçemedim anne...

Ne zaman bir şiir yazsam aklıma sen geliyorsun
Bütün ilhamlarımı anne, bana sen veriyorsun...

Havana Bozkurt​

ben sana mektup yazmıştım, anne
daha doğrusu yüreğimi kanatmıştım
ama gönderemedim
bulaşmasın diye kanım gözlerine, anne...
hüzün ve yürek kolkolaydı
bizim oralı renk taşıyorlardı
ve bizim oralı türkü söylüyorlardı
dokunma
ağlarım anne...


alnındaki kara yazgının tutsağı olmuştum
ben kaçtım sen kovaladın
ürkütmedi mi bu seni anne...
hasret kokan mektup taşırken kuşlar
kurt'un yüreğinden hohlanan nefesle düştüm anne...

Bahtiyar Arslan​

Hayat Nedir Anne?



Benim hiç sapanım olmadı anne,
Ne kuşları vurdum, ne de kimsenin camını kırdım…
Çok uslu bir çocuk değildim ama,
Seni hiç kırmadım, hep boynumu kırdım.
Ben hayatım boyunca bir tek kendimi vurdum!
Suskun görünsem de, fırtınalı ve mağrurdum anne.
Bir mızrak gibi, aynada hep dik durdum anne!
Ben sana hiç bir gün laf getirmedim, leke sürmedim.
Ama göğsümü çok hırpaladım, kalbimi çok yordum…
Ben hayatım boyunca, en çok kendimi sordum!
Benim hiç sevgilim olmadı anne,
Ne bir yuva kurdum, ne bir gün şansım güldü…
Öpemeden bir bebeğin gidişini, tükendi gitti çağım…
Kimi yürekten sevdiysem, yüreğini başkasına böldü…
Bir muhabbet kuşum vardı, o da yalnızlıktan öldü.
Sen beni göğsünde hep acılarla mı soğurdun anne?
Yoksa evlat diye, koca bir taş mı doğurdun anne?
Eziyet degilim, zahmet değilim, musibet hiç değilim
Bir senin mi balına sinek kondu, söylesene!
Doğurdun da beni, ne ile yoğurdun anne?
Benim hiç hayalim olmadı anne…
Ne seni rahat ettirdim, ne kendim ettim rahat…
Bir mutluluk fotoğrafı bile çektirmedi bu hayat.
Kaybolmuş bir anahtar kadar sahipsizim anne…
Ne omuzumda bir dost eli, ne saçımda bir şefkat.
Say ki yollardan akan, şu faydasız çamurdum anne…
Say ki ıslanmaktım, üşümektim, say ki yağmurdum anne!
Bunca yıldır gözyaşlarını, hangi denizlere sakladın?
Oy ben öleyim, sen beni ne diye doğurdun anne?
Yusuf HAYÂLOĞLU​

Anne Sevgisi Sıcağın sinmiş bana, Seni severim ana. Sensin bana can veren, Sensin bana kan veren. Küçükken yudum yudum, Sütlerinle uyudum. Kulağıma ninniler, Neler söyledin, neler. Beni büyüttün ana, Beni yürüttün ana.
M.Necati ÖNGAY​

Anam

Dokuz ay koynunda gezdirdi beni
Ne cefalar çekti ne etti anam
Acı tatlı zahmetime katlandı
Uçurdu yuvadan yürüttü anam

Anaların hakkı kolay ödenmez
Analara ne yakışmaz ne denmez
Kan uykudan gece kalkar gücenmez
Emzirdi salladı uyuttu

Anam doğurdu beni Sivas ilinde
Sivralan Köyünde tarla yolunda
Azığı sırtında orak elinde
Taşlı tarlalarda avuttu

Anam ben yürürdüm anam bakar gülerdi
Huysuzluk edersem kalkar döverdi
Hemen kucaklayıp okşar severdi
Çirkin huylarımı soyuttu anam

Çocuğuydum anam bana ders verdi
Okumamı çalışmamı ön gördü
Milletine bağlı ol da dur derdi
Vatan sevgisini giyitti anam

Tükenmez borcum var anama benim
Onun varlığından oldu bedenim
Kimi köylü kızı kimisi hanım
Ta ezel tarihte kayıtlı anam

Veysel der kopar mı analar bağı
Analar doğurmuş ağayı beyi
İşte budur sözlerimin gerçeği
Okuttu öğretti büyüttü anam Aşık Veysel'i

Âşık Veysel Şatıroğlu​

Anne



İlk kundağın
Ben oldum, yavrum;
İlk oyuncağın
Ben oldum.

Acı nedir
Tatlı nedir bilmezdin
Dilin damağın
Ben oldum.
Elinin ermediği
Dilinin dönmediği
Çağlarda, yavrum
Kolun kanadın
Ben oldum
Dilin dudağın
Ben oldum.

Belki kıskanırlar diye
Gördüklerini
Sakladım gözlerden
Gülücüklerini
Tülün duvağın
Ben oldum!

Artık isterlerse adımı
Söylemesinler bana
'Onun Annesi' diyorlar
Bu yeter sevgilim bu yeter bana!

Bir dediğini iki
Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki
Ve seni öyle sevdim sana
O kadar ısındım ki
Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim
Gün oldu kırdın
İncinmedim;
İlk oyuncağın
Ben oldum.. Yavrum
Son oyuncağın
Ben oldum

Layık değildim
Layık gördüler
Annen oldum yavrum
Annen oldum!

Arif Nihat Asya
​

Anne Ne Yaptın?



Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?
Sanki karnında fazla yaramazlık mı ettim?
Senden istemiyordum ne tacı ne sarayı
Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim.

Bir kere doğurdunsa sonra niçin büyüttün?
Kundakta beşikte de bir zahmetim mi vardı?
Koynundan niçin attın yavrunu bütün bütün.
Bilmiyor muydun ki o yalnızlıktan korkardı?

Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat?
Bana sorsana anne yaşamak bir hüner mi?
El aç yalvar gündüze geceye boyun uzat
Bu uğurda bir ömür çürütmeye değer mi?

Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim
Anne istemiyordum ne tacı ne sarayı
Anne karnında fazla yaramazlık mı ettim?
Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?

Cahit Sıtkı Tarancı​

Anneler ve çocuklar





Anne ölünce çocuk
Bahçenin en yalnız köşesinde
Elinde bir siyah çubuk
Ağzında küçük bir leke

Çocuk öldü mü güneş
Simsiyah görünür gözüne
Elinde bir ip nereye
Bilmez bağlayacağını anne

Kaçar herkesten
Durmaz bir yerde
Anne ölünce çocuk
Çocuk ölünce anne

Sezai Karakoç​

Anneciğim





Ak saçlı başını alıp eline,
Kara hülyalara dal anneciğim!
O titrek kalbini bahtın yeline,
Bir ince tüy gibi sal anneciğim!
Sanma bir gün geçer bu karanlıklar,
Gecenin ardında yine gece var;
Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar,
Yaşlı gözlerinle kal anneciğim!
Gözlerinde aksi bir derin hiçin,
Kanadın yayılmış, çırpınmak için;
Bu kış yolculuk var, diyorsa için,
Beni de beraber al anneciğim!

Necip Fazıl Kısakürek​

Annem ve Akşam



bir kapı açıldı, ansızın, baktık:
akşam!.. kimse benzemez oldu kendine;
kim bilir ne kadar hüzünlü artık,
bir odadan ötekine geçmek bile

sen neysen o kadarsın, ey akşam!
annem içini çekiyor kimi ansa;
ürkü!.. biri ansızın bir gül koparsa;
şimdi uzak olandır neye ulaşsam

ah, akşamdan bile ürküyor çocuk;
her yer alacakaranlık gurbet;
soldu annem, solarken goblen ve tülbent;
ve akşamın ucuna doğru yolculuk

bir türkü söylendi, neyin tadı var?
akşam bile bitti, kalmadı çünkü
çekildik, bir başına kaldı o türkü;
kapılar arkamızdan kapanmadılar

Hilmi Yavuz​

Annem Yok Artık



Annem yok artık.Beni düşünen kalbi yok.Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum.
Umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.
Annem yok artık,yeryüzü çok gördü onu,
Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
Dalgın yüregini çok gördü
Bizim için çarpan,kaygılarla dolu yüreğini.
Annem yok artık.Bu kesin.Gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
Nasılsın yavrum demeyecek
Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
Yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan,çıkıp karanlığa karışırken
Yeni bir dönemi başladı ömrümün,
Annemin olmadığı dönemi,
Onu yüregimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
Aklımda hep son dönemlerinin annemi
Hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğim
Sadece.
Fotoğraflarına bakacaklar,
Ufarak,biraz mahsunca bir kadın
Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
Kapımı açıp girmeyecek
Yüreği dopdolu,trafikten insanlardan şaşkın,
Kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarında
Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
Ugultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım

Ataol Behramoğlu​

Anneme Mektup



Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.
Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim

Necip Fazıl Kısakürek​

Unuttum Nasıldı Annemin Yüzü



Unuttum, nasıldı annemin yüzü
Unuttum, sesi nasıldı annemin.
Gece bir örtü olsun anılardan
Kara yüreğime örtüneyim

Unuttum, nasıldı annemin gülüşü
Unuttum nasıldı ağlarken annem.
Yaşam sallasın kollarında beni
Küçücük oğluyum onun ben.

Unuttum, elleri nasıldı annemin
Unuttum gözleri nasıldı bakarken.
Kuru ot kokusu getirsin rüzgar
Yağmur usulcacık yağarken.

Ataol Behramoğlu

​

Annem

Annemi ben çok severim,
Melek annem, güzel annem,
Üzülmesin sakın derim
Melek annem, güzel annem.

İyi doğru sözler onda,
Şefkat dolu gözler onda,
Sevgi, ışık var yolunda,
Melek annem, güzel annem.

Anne yüzü ne asil yüz,
Anne gözü ne derin göz,
Anne özü, pırlanta öz,
Melek annem, güzel annem.

O gülerse çağlayanım,
O ağlarsa ağlayanım,
Ona gönül bağlayanım;
Melek annem, güzel annem
​

Anne

Ağaç olsan
Dal olurum anne
Yaprak olurum
Sana gelirim

Deniz olsan
Sel olurum anne
Irmak olurum
Sana gelirim

Bahçe olsan
Gül olurum anne
Toprak olurum
Sana gelirim

Güneş olsan
Yol olurum anne
Bayrak olurum
Sana gelirim​

Anneciğim

anneciğim bugün sen dur
ben bakayım sana ne olur
ne istersen pişireyim
evi silip devrişeyim

ben doldurdum aklarını
ödeyemem haklarını
bugün senin günün anne
bak kendini yordun gene
canım kadar sevdiğim kim benim canım anneciğim!

​

Ak saçlı başını alıp eline,
Kara hülyalara dal anneciğim!
O titrek kalbini bahtın yeline,
Bir ince tüy gibi sal anneciğim!

Sanma bir gün geçer bu karanlıklar,
Gecenin ardında yine gece var;
Çocuklar hıçkırır, anNelller ağlar,
Yaşlı Gözlerinle kal anneciğim!

Gözlerinde aksi bir DERIN hiçin,
Kanadın yayılmış, çırpınmak için;
Bu kış yolculuk var, diyorsa için,
Beni de beraber al anneciğim!

Necip Fazıl KISAKÜREK

​

Dünyadaki Meleğim

Dünya ya gelmeden önce,
Yalvardım Yaradan a.
Ağladım hıçkıra, hıçkıra
- Nasıl yaşarım Dünya da?

Ulu Yaradan buyurdu:
- Gönderdim bir MELEK Dünya ya
- O yemez, seni yedirir.
- O giymez, seni giydirir
- Ben onu ne gibi, nasıl bilicem?
- Sen ona anne diyecen.

Elmas Sıla DAĞLI​

Annem

AnNelllerin en güzeli,
Sensin, bizim güzel annem.
Ilık esen BAHAR yeli,
Sensin, bizim güzel annem.

Güneş yüzlü, ALTıN kalpli,
Ağır başlı, tatlı dilli,
Meleklerin eşi sanki
Sensin, bizim güzel annem.

Açan çiçek, çağlayan su,
Gülümseyen ENGIN Duygu (Hissiyat),
Evimizin mutluluğu
Sensin, bizim güzel annem.

H.Latif SARIYÜCE
​